قسمتى دوم از اين خطبه در كيفيت خلق آدم عليه السلام است : ( 25 ) پس ( از آنكه خداوند متعال آسمان و زمين و خورشيد و ماه و ستارگان را آفريد ) از جاى سنگلاخ و جاى هموار زمين و جائى كه مستعدّ براى كشت و زرع بود و جاى شوره‌زار ، پارهء خاكى را فراهم آورد ، آب بر آن ريخت تا خالص و پاكيزه شد و آن را با آب آميخت تا بهم چسبيد ، آنگاه از خاك آميخته شده شكلى را كه داراى اطراف و اعضاء و پيوستگيها و گسستگيها بود بيافريد ، آن را جمودت داد تا از يكديگر جدا نشود ، و محكم و نرم قرار داد تا گل خشك شده شد ( و آن را به حال خود باز داشت ) براى زمان معيّنى ( كه در آن وقت مقتضى بود روح و حيات به آن داده شود ) ( 26 ) پس آن گل خشك شده را جان داد ، بر پا ايستاد در حالتى كه انسانى شد داراى قواى مدركه ، كه آنها را در معقولات به كار مى اندازد ، و فكرهايى كه در كارها تصرّف مى نمايد ، و اعضائى كه خدمتگزار خويش قرار مىدهد ، و ابزارى ( مانند دست و پا ) كه در كارهايش به حركت مى آورد ، و داراى معرفتى كه ميان حقّ و باطل و چشيدنيها و بوييدنيها و رنگها و جنسها را تمييز مىدهد ، و ( نيز آن گل خشك شده انسانى شد كه ) ( 27 ) خلقت و طينت او به رنگهاى گوناگون آميخته گرديد ( هر جزئى از اجزائش بر طبق حكمت داراى رنگى شد مانند سفيدى استخوان و سرخى خون